این هم ساختمانی که منطقا باید پر از مهربانی باشد.‌‌..
پر از یاری در لحظه های سخت...
از سمت آدمهایی که شاید فراتر از محدوده ی خود و نزدیکانشان می اندیشیده اند و اما حالا...
پر ست از کارمندانی به غایت اتو کشیده که مدتی طول می کشد تا از اتاقهای مجلل و بزرگ خود بیرون بیایند و با لبخندی به پهنای چهره و در کمال ادب و احترام، بگویند:
I'm afraid, there is no way...