جان و جانان...
می گویند غبار زمان، عطر خاطرت را از یاد خواهد برد...
چه میدانند اینها حکایت جان و جانان را...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۳۰ ساعت 11:58 توسط Baraneee
|
بودنت...
کار به زلف نبود
بودنت، بودنمان داد به باد...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۳۰ ساعت 11:56 توسط Baraneee
|
بی حاجت دام و دانه...
به دام و دانه چه حاجت،
کبوتر جلدِ این بام را...
دانشگاه تور میزاره برای دیدن قسمتهای مختلف شهر و من اما تنها به آخرین تور میرسم و به ناهار البته!!!
رستوران دلباز بود با پنجره هایی سبز و لوسترهایی که تنوعی از قاشق چنگالها و حتی ملاقه ها و کفگیرها رو حمل می کردن...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۳۰ ساعت 11:53 توسط Baraneee
|
تمام هفت آسمان...
تمام هفت آسمان به یک پول سیاه نمی ارزند،خنده های تو را اگر نبارند...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۶ ساعت 16:53 توسط Baraneee
|
چه دردی می کند...
چه دردی میکند این جای ِ نبودنت...
یک جای خوب احتمالا همین نزدیکی ها یا شاید هم همان دورها و دورترها...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۵ ساعت 19:31 توسط Baraneee
|
احوال دلمان را...
گاهگاهی حال دلمان را، از ما که نه، از خودت بپرس...
چند صباحی ست منزلگاهش شده گوشه ی لبان "شما"، وقتی که میخندید...
چه لذتی دارد از یک Lab Meeting چند ساعته و سنگین بیایی بیرون و ببینی نازنین دوستی از سرزمینی دور، گلباران کرده صفحه گوشی ات را...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۵ ساعت 19:27 توسط Baraneee
|
کنش اگر تو باشی...
کنش که تو باشی، دوست داشتن اجباری ترین واکنشِ اختیاری ست...
یک جای سرد مرطوب تاریک ، همان مونیخ زیبا...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۵ ساعت 19:25 توسط Baraneee
|
از تو جان باید کند...
از تو دل چرا، جان باید کند...
انگار پلی بود بین دلها بیشتر، تا بین دو نقطه ی زمین...پلی سرشار از قفلها...قفلهایی سرشار از دوست داشتن...
کاش به دل ِتو هم راهی بود دلبر، پلی، نقبی، چیزی...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۱ ساعت 18:19 توسط Baraneee
|
سجده می آورد بی شک...
شیطان اگر نوشیده بود خنده هایت را، سجده می آورد بی شک، خداوند خاک و خنده را...
یک یکشنبه ی تعطیل و آوار شدن خانه دوستی تا خستگی یک هفته ی سنگین به در شود...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۲۰ ساعت 20:28 توسط Baraneee
|
سرم شلوغ ست این روزها...
سرم شلوغ است این روزها
از بس مشغول دوست داشتن تو ام...
عکسی که آن دوست داشتنی دوست میفرسته، از کشور آفتاب و اراده...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۹ ساعت 11:48 توسط Baraneee
|
سپاس بودنت را...
نوشته اند سپاس بودنت را، اینجا، برای من...
من اما چه بگویم؟ سپاس دارد مگر این همه نبودنت؟
گاهی مشتی سنگ می شود تمام دلخوشی پیرزنی...
و سینی کوچکی که بار تمام سنگهای این سالهای زندگی اش را بر دوش می کشد
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۸ ساعت 14:8 توسط Baraneee
|
دستان همت ما کوتاه بود شاید...
سقف همت ما چنین کوتاه بود یا آسمان بودن ِ"شما" چنان بلند؟
باز هم گاه بارانی ای و ابرنشینانی موبایل به دست در جستجوی صحنه ای زیبا تا ثبتش کنند و جاودانه اش سازند...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۷ ساعت 21:33 توسط Baraneee
|
بزند شانس بیاوریم..
بزند شانس بیاوریم و یک شب، خوابمان میزبان عزیزِ خنده های تو شود...
دفتر منشی مهربان و بیدریغ یاریگرِ همان مقاله با ایمپکت بالا نویسان!!!
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۷ ساعت 21:29 توسط Baraneee
|
پرجمعیت ترین شهر این زمین و سرزمین..
و من پرجمعیت ترین شهر این سرزمینم...با هزار هزار "تو" که در می زیند...
تصویری در ایستگاه مترو مونیخ که نمیدونم چرا نظر من رو به خودش جلب میکنه...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۲ ساعت 21:21 توسط Baraneee
|
شبدر چهار پر...
شبدر هزار برگ کدام دشت بودی که احتمال یافتنت چنین صفرست؟
اولین شبدر چهاربرگ واقعی و شادی کودکانه ای که میدوه زیر پوستم، از تصور به حقیقت پیوستن افسانه ی برکت...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۲ ساعت 21:18 توسط Baraneee
|
موسیقی متن دنیا...
من جای خدا بودم ، صدای خنده هایت را می گذاشتم موسیقی متن دنیا...
اتاق موسیقی کاخی در اتریش...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۱۲ ساعت 21:15 توسط Baraneee
|
اینجا، درست همینجا...
اینجا همه ذرات جهان، دل بر کف آمده اند...
برای خواستنت...
............
دفتر کار مسئول خوابگاهها، ساختمان Rectorat
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۰۱ ساعت 10:45 توسط Baraneee
|
بند بود یا زنجیر؟
میگویند بندِ دوست داشتن و
آنچه من دیدم، اما زنجیر بود...
............
باز هم علامتی بزرگ جلوی خانه ای و علامت سوالی بزرگ تر در ذهن من...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۰۱ ساعت 10:40 توسط Baraneee
|
بودنِ تو...
کدام پنجره رو به کوچه باغ بودنِ تو باز میشود؟
............
ساختمانی قدیمی و پنجره ای کوچک که چیزی نمانده زیر حصار برگها مدفون شود...
+ نوشته شده در ۱۳۹۶/۰۴/۰۱ ساعت 10:37 توسط Baraneee
|
